ในที่สุด เราก็ผ่านความทรมานครั้งแรกมาได้

ถึงมันจะสะบักสะบอมมากไปหน่อยก็เหอะ Foot in mouth

เพิ่งรู้ว่าไอ้อาการคลื่นไส้่ติดต่อกันนาน ๆ มันทรมานเนอะ

< คิดว่าคนที่เค้าแพ้ท้องอ่ะ คงทรมานมากๆเลย>

 แทบจะเข้าไปนอนในห้องน้ำ ฮ่า ๆ

เพราะอยู่ในห้องน้ำแบบไม่ได้หลับได้นอนแบบไม่ได้นอนมาหนึ่งคืน

ถึงขั้นหมดสติเลย - -'' อ่อนแอได้อีกร่างกายเรา

แต่มันก็ผ่านมาแล้วด้วยกำลังใจจากทุก ๆ คน ^^

เราโชคดี ที่เจอแต่เพื่อนดี ๆ พี่ดี ๆ ครอบครัวที่ดีCool

อยากจะขอบคุณทุกคนจากใจ

 

<ตอนนี้ไม่รู้ว่าคิดไปเองป่าว รู้สึกเหมือนมีกลิ่นยาติดตัวอยู่ตลอดเวลา

หลอนนนนนนนนนนน Tongue out>

 

ช่วงนี้กำลังทำความคุ้นเคยกับความเหงาบ้างเล็กน้อย

<โดยการเล่นเกมส์ FBFoot in mouth>

การไม่มีใครมันก็ดีแต่มันก็เหงาเนอะ แบบ เคว้งๆในใจ

ฮ่า ๆ ภาษาเน่าไปไหม มันก็เหงา แต่ก็รู้สึกว่าตัวเองทำได้ดี

ข่มใจได้ดี ฮ่าๆ แบบว่าไม่มีน้ำตา เหมือนที่ผ่านมา

ก็ยังนึกนะว่า ตัวเราเองใจแคบไปไหม

แต่คนรักกัน เค้าก็น่าจะรับกันได้ทุกอย่าง

หรือที่ผ่านมา เราไม่เคยรักกันก็ไม่รู้ สุดท้ายก็มานั่งคิดว่า

ความรักของแต่ละคนมันอาจจะไม่เหมือนกันก็ได้

คนไม่รักกัน เค้าคงไม่เรียกกันว่า ที่รัก หรอก...ใช่ไหมนะ?

 

โมจะไม่คิดมาก ๆ โมจะไม่เดินกลับหลังแล้ว!!!

จะต้องรักตัวเองให้มาก !